| Geografski
položaj:
Idvor pripada grupi potamiških južnobanatskih
naselja. Nalazi se u severozapadnom delu opštine
i udaljen je 12 kilometara od Kovačice.
Selo je izgrađseno na dodirnoj zoni lesne terase
i aluvijalne ravni Tamiša. Prostor lesne terase
je oduvek pružao dobre uslove za uzgoj različitih
vrsta ratarskih kultura, pre svega žita i industrijskog
bilja, dok aluvijalna ravan sa svojom močvarnom,
slatinskom i livadskom vegetacijom predstavlja
mesto za lov, ribolov i uzgoj stoke.
Idvor se nalazi na tri kilometra udaljenosti od
Tamiša. Zbog svog položaja izmešten je od glavnog
magistralnog puta Beograd-Zrenjanin-Kikinda, ali
je sa njime spojen novoizgrađenom saobraćajnom
petljom.
Istorijat:
Idvor se kao malo selo pored Tamiša pominje još
u XVII veku za vreme turske vladavine na ovim
prostorima. Godine 1660. kaluđeri Pećke patrijaršije
sakupljajući dobrovoljni prilog dolaze i do Idvora.
Tada unose ime ovog banatskog naselja u spisak
donatora, a kasnije i u svoju zahvalnicu.
Posle odlaska Turaka 1717. godine, prema Komskom
popisu, Idvor je pripadao Pančevackom okrugu.
U to vreme u naselju je bilo svega nekoliko kuća.
Pojavom kuge u dva navrata (1732. i 1736.) stanovništvo
sela je desetkovano, a preživeli su se tada preselili
južno od prvobitnog mesta, zauzevši povoljniji
položaj.
Starosedeoci i stanovništvo doseljeno kasnije
izgradili su 1743. godine tipično pogranično naselje
po austrougarskom sistemu. U centru sela nalazila
se crkva, a oko njega prostor za vežbanje graničara.
Oko vežbališta se nalazila zgrada uprave, a prema
periferiji naselja u kvartovima sa kvadratnim
osnovama graničari su izgradili svoje porodične
kuće. Ovakav tip gradnje sela omogućavao je brzu
mobilizaciju ljudi u slučaju napada i lako prenošenje
naređenja. Po završetku gradnje u selu je formiran
odred od 240 konjanika. Zbog izvršavanja vojnih
obaveza graničari su imali značajne privilegije:
ličnu slobodu, pravo na veroispovest, pravo na
školovanje svoje dece na maternjem jeziku, dobijali
su određenu površinu obradive zemlje i pašnjaka,
imali su pravo na pečenje rakije, lov i ribolov.
Obaveze graničara svodile su se na stalna dežurstva
i vojne vežbe, čuvanje i čišćenje ličnog oružja,
odazivanje na rad (kuluk) i po potrebi obavezno
priključivanje regularnim vojnim jedinicama. Šezdesetih
i sedamdesetih godina XVII veka Idvor je u dva
navrata proširivan naseljavanjem graničarskih
porodica.
Revolucionarne 1848. godine graničari dolaze u
sukob sa jedinicama mađarskih revolucionara i
tada Idvor biva spaljen. Nakon ukidanja granice
vojnicima prestaju sve obaveze i oduzimaju im
se ranije stečena prava, a ovdašnje područje pada
pod vlast Ugarske monarhije.
Od 1872. godine Idvor, uz ostala mesta, biva priključen
Torontalskoj županiji čije je sedište bilo u Velikom
Bečkereku (današnjem Zrenjaninu). Podaci govore
da je pocetkom XX veka Idvor imao 403 naseljene
kuće u kojima je živelo 2177 žitelja.
Iako je Idvor malo selo, danas je poznat u celom
svetu jer je u njemu 1854. godine rođen Mihajlo
Pupin, naučnik svetskog glasa. (LINK)
Stanovništvo:
Prema podacima iz 2002. godine Idvor je imao 1198
stanovnika. U nacionalnoj strukturi preovladava
srpsko stanovništvo (96%), a zatim slede Romi,
Slovaci i Albanci.
Lokacije
U Idvoru možete posetiti:
1.
Crkvu
2. Dom
Mihajla Pupina
3. Rodnu
kuću Mihajla Pupina
4. Muzej
posvećen Mihajlu Pupinu
5. Reku
Tamiš |
English 
